Tapað fundið.

 

Það lítur svo út að einhverstaðar á lífsleiðinni hafi ég tapað sjálfri mér þ.e. ef ég hef einhverntíman vitað hver ég er.

Það er frekar skelfileg uppgvötun þegar rennur upp fyrir manni, komin á fimmtugsaldurinn, að maður hafi enga hugmynd um það hver maður sé né hvað maður vilji. Þá vaknar hin klassíska spurning "hvað villtu fá út úr lífinu?" og fátt er um svör.

Hvað varð um unglingsárin þegar fólk "á" að vera að "finna" sjálfan sig? Hvað var ég að gera þá? Allavega ekki það sem ég "átti" að vera að gera og nú sýp ég seiðið af því. Lýtur út fyrir að alvarleg naflaskoðun og sjálfsleit sé á næsta leiti og ekki get ég sagt að mig hlakki til. Hvar á maður að leita að sjálfum sér? Einhverjar tillögur? 

Kv, flóttakonan

Áhugamál:

Áhugamál. Áhugavert orð, að hafa áhuga á einhverju???  Hvað er áhugamál???  Íslensk orðabók segir, "hjartfólgið málefni, e-ð sem maður vill að gangi fram"  Var orðin úrkula vonar um að ég ætti áhugamál en samkvæmt þessari skilgreiningu á ég miklu fleiri en ég hélt. 

Menntun barna minna er samkvæmt þessu áhugamál hjá mér, sama með þrif og tiltekt á heimilinu og einnig að fjölskyldan fái að borða og hafi þak yfir höfuðið og séu örugg. Ég stóð í þeirri meiningu að þetta væru grunnþarfir hvers manns og ætti ekki að vera flókið að uppfylla á Íslandi.  Af fréttum frá Íslandi að dæma,  þá er víst ekkert sjálfgefið að fólk geti séð fjölskyldum sínum fyrir þessum grunnþörfum en ég þarf ekki að kvarta enn, fæði, klæði og veiti minni fjölskyldu húsaskjól. Hitt er þó kristaltært að ef ég hefði ekki rifið fjölskylduna upp með rótum og flutt hana til Noregs þá væri ekki sjálfgefið að ég gæti séð henni fyrir umræddum grunnþörfum.

En aftur að því sem ég ætlaði að ræða.  Áhugamál. Kannski er "hobby" meira lýsandi fyrir það sem ég er að brjóta heilann um þessa dagana. Eitthvað sem maður gerir í frístundum og hefur gaman af. Og þar liggur hundurinn grafinn. Ég geri ekkert í frístundum sem ég hef gaman af og hana nú. Skortur á einhverju sem ég geri mér ekki grein fyrir er þess valdandi að ég finn ekkert sem er skemmtilegt að gera. Þ. E. A. S. eitthvað skemmtilegt að gera þar sem maður hittir og kynnist öðru fólki. Hef nefnilega komist að því að maður kynnist ekki nýju fólki heima í stofu. (Alla vegna ekki í minni stofu) Mig vantar semsagt áhugamál og eru tillögur vel þegnar, nenni samt ekki að spila golf þannig að það er úr myndinni. 

  Hvaða leið er best að fara í leit minni að áhugamáli? Áhugasviðskannanir? Prófa allt sem mér dettur í hug??? Veit ekki, þarf að hugsa málið svolítið betur. Læt yjkkur vita hvað kemur út úr þeim pælingum.

Bestu kveðjur, Flotta/Flóttakonan

 

Heimþrá.

Hvað er það sem fær rígfullorðið fólk til að selja allt sitt hafurtask og flytja til annars lands???

Ég tala nú ekki um fólk sem er svo gjörsneitt ævintýraþrá að annað eins þekkist varla????

Veit ekki hvað það er sem fær fólk til að gera svona hluti en þetta gerði ég og minn maður og nú einu ári seinna er heimþráin að drepa mig. Sit við tölvuna og hörfi á myndir frá Ísafirði á you tube, og hlusta á tregablandna íslenska tónlist á sömu síðu. N.b. músík sem ég alla jafna hlusta ekki á.   Til hvers??????

Það skrítna er að ég veit að "heim" hef ég ekkert að sækja nema Afa minn, og nokkra vini sem algjörlega hafa verið vanræktir síðasta árið.  (og jafnvel mun lengur en það) Hins vegar eru dæturnar, sérstaklega sú eldri sammála mér með heimþrána þó svo að mín komi helst í ljós á kvöldin um helgar þegar félagskapur eiginmannsins dugar ekki til að svala þörf minni fyrir mannleg samskipti, og ég hugsa um "alla" sem ég gæti nú heimsótt ef ég væri nú bara "heima" og þó svo að þegar að ég var "heima" hafi ég aldrei farið neitt og ekki heimsótt neinn þá er söknuðurinn eftir möguleikanum á að geta farið í heimsókn eitthvert eða bara farið á djammið og hitt einhvern sem maður þekkir (var reyndar orðið sárasjaldan sem það gerðist) að fara með mig. 

Merkilegt hvað rökfærslur sem notaðar eru á sig sjálfan hafa lítið vægi, hef setið og rökrætt þessa heimþrá við sjálfa mig í nokkur skipti og hin sterkustu rök sem dugað hafa á flest fólk hrökkva af mér eins og vatn af gæs.  

Merkilegur andskoti hvað maður getur verið skrítin því mér líður ágætlega í Osló og lífið er nokkuð ljúft en samt er ég með HEIMÞRÁ. 

Bestu kveðjur flotta-flóttakonan. 

Allt að komast í samt horf.

Jæja þá er allt að komast í samt horf hjá þessari familíu. Flugkappinn byrjaður að vinna og er hættur að ergja konuna sína.  Það er nú samt þannig að ég geri ekki annað en að hafa áhyggjur af honum, hann ætlaði bara rétt að kíkja í vinnuna en er búin að vinna átta tímana hvern dag síðan að hann fékk grænt ljós frá lækninum.  Hann fullvissar mig nú samt um að hann sé að taka því rólega. Vinnuveitandinn kemur víst á hverjum degi til að vera viss um að hann sé ekki að ofgera sér. "þú ert með þræl, láttu hann vinna og þú stjórnar bara" þetta segir Lars (vinnuveitandinn) víst við hann á hverjum degi, hann er á taugum yfir að missa hann aftur.

En semsagt kallinn er hættur að ergja mig alla daga. (nei þetta var nú ekki svo slæmt, annars var nú nokkuð notalegt að hafa hann heima en 6 vikur voru kannski fullmikið.) Nú er komið að því sem mig hefur kviðið svo fyrir, ég er að leita mér að vinnu og þarf væntanlega að fara í atvinnuviðtal, var að rifja það upp að ég hef 2x á ævinni farið í atvinnuviðtal og þá var ég 17 ára og að tala við fólk sem ég þekkti og þekkti mig.

Veit hreinlega ekki hvernig þetta fer en ég hlýt að fá vinnu á endanum. Ég tala nú ekki um því ég er nú farin að snakka svo fint norsk.

Ég hef greinilega leynda tungumálahæfileika, fólk hér (norsarar) trúa því varla að ég sé ekki búin að fara á námskeið í norsku. Þú hlýtur þá að tala norsku alla daga er það ekki? UUUUUUUUUU nei ég tala mína skandinavísku við kennarana, starfsfólk SFO og afgreiðslufólkið í búðinni og búinn heilagur. Men du snakkar so fint norsk.   Ha ha  ég er greinilega bara svona klár, ekki að ég hafi nú ekki vitað það en ef einhver hefur verið í einhverjum vafa um það þá leiðréttist það hér með.

Hvað haldið þið að ég hafi látið plata mig í? 

 

 

 

Ritnefnd Íslendingafélagsins í Osló.  Jamm og ég held að eingin þar hafi nokkra hugmynd um hvað þau voru að kalla yfir sig.  Fréttabréf og heimasíðu, þetta skal nú ritast af undirritaðri (og einni annarri ef hún kemst að) Við vonum bara að útgáfustarfsemi Íslendingafélagsins leggist ekki af.

Sem sagt allt fínt úr Sveitaborginni minni, sól og blíða (30°C á svölunum mínum í dag) dag eftir dag og vorið sennilega komið.

Klem og knús, flotta/flóttakonan

 

Edurkoma ;-)

Hæ hæ, ég held að ég sé tilbúin til að byrja á ný. Annars verður það að koma í ljós.

Í gær þegar að ég sótti yngra barnið í skólann, var staffið í SFO (eftirskólaprógrammið sem hún er í) brosandi út að eyrum og óskaði mér til hamingju.  ?????? til hamingju með hvað???????  Jú með húsið sem ég var að kaupa mér á Hawaii og allt hitt.  ?????? allt hitt?????  Ég var eitt spurningamerki í framan og fékk loks útskýringu. 

Þannig var að um daginn fann Halldóra Margrét eyrnalokk á lestarstöðinni sem hún staðfastlega trúir að sé úr demöntum. Hún var semsagt búin að segja öllum að hún hefði semsagt fundið þennan "demants" eyrnalokk og að mamma ætlaði að selja hann og hún ætlaði að kaupa hús fyrir okkur á Hawaii og allt. Við ætluðum að fljúga þangað í einkaþotu og allskonar ævintýralegar uppákomur væru framundan í lífi þessarar fjölskyldu.

Þeir sem þekkja Halldóru vita að hún getur verið ansi sannfærandi og sérstaklega þegar að hún sjálf trúir því sem hún er að segja. Þannig að þær í SFO voru farnar að hallast að því að barnið væri að segja satt. (sem hún var náttúrulega að gera, enda heldur hún að eyrnalokkurinn umtalaði sé margra milljóna virði)

Þannig að ég sé enn eitt verkefni sem ekki má klúðrast. Passa verður að barnið glati ekki þessum hæfileika sínum að spinna sögur, þetta gæti gert hana ríka einn daginn.

Klem og kknús frá Osló  flotta/flóttakonan

Unglingsdrengir.

Hæ hæ þið.

Hafið þið spáð í hversu úr "hlutföllum" unglingsdrengir eru?

Ég sat í lestinni áðan og var að horfa á krakkana sem voru á leið í skólann. Ekki neitt merkilegt, bara svona hlutur sem ég geri á hverjum degi. Nú beindi ég augunum sérstaklega að strákahópi sem sat nokkrum sætaröðum frá mér og masaði mikið. Þeir voru allir einhvern vegin svo úr  hlutföllum að ég fór að spá aðeins betur í þá.  Hæðin var í engu samræmi við breiddina, nefin á flestum of stór miðað við stærð andlitsins, handleggirnir annað hvort of langir eða allt of stuttir miðað við restina af líkamanum, lappirnar allt of langar miðað við efrihlutann. o.s.fvr.  Ég fór allt í einu að vorkenna þeim og vona svo sannarlega þeirra vegna að kynþroskaskeiðið taki stuttan tíma hjá þeim þannig að þeir komist aftur í rétt hlutföll.

Hafa strákar alltaf verið svona álkulegir á þessum árum?

Ekki man ég eftir því að mínir jafnaldrar hafi verið svona bjánalega úr hlutföllum. Það var kannski einn og einn sem var of hár og mjór Þ.e. slánalegur en flestir voru bara að mér fannst normal. Reyndar sátu unglingsstelpurnar á næsta bekk í lestinni og horfðu með stjörnur í augunum á drengina og ekki gat ég séð, á látbragði, augnagotum og flissi, að þeim þætti neitt athugavert við líkamsburði drengjanna.

Þýða þessar vangaveltur mínar að ég sé orðin gömul?

klem og knús, Flotta/flóttakonan

Stórmekilegur dagur!

Hæ hæ þið!

Jamm nú er ég alveg að brjálast TVÆR færslur sama daginn.

Dagurinn í dag er afmælisdagurinn hennar ömmu minnar heitinnar og er mér mjög kær, bæði þess vegna og einnig vegna þess að á þessum degi fyrir 12 árum var ég stödd á Ísó, í íbúðinni hennar Rún(ar) vinkonu minnar (sem var í Reykjavík með familíuna og hafði lánað mér íbúðina sína). OK. Bakkaðu dálítið góða mín.  

Þannig var að á þessum tímapunkti var ég flutt til Reykjavíkur og ætlaði að búa þar en kom vestur (með farmiða báðar leiðir) í 7o ára afmælið hennar ömmu. þar sem allt var fullt af ættingjum fékk ég semsagt lánaða íbúðina hjá Rún og Róbert, sem svo skemmtilega vildi til, var í húsinu beint á móti húsinu hjá afa og ömmu.

Ég samsagt var þar á föstudags eða laugardagskveldi (man ekki hvort var) afmælisveislan afstaðin, enginn vina minna í bænum (man ekki af hverju allir voru í Reykjavík) og mér hundleiddist og langaði á ball. Nú voru góð ráð dýr, hvern gat ég platað til að koma með mér á ball í kolbrjáluðu veðri. HA í hvern átti ég að hringja?

Nú mín kona deyr ekki ráðalaus og tekur upp símann og hringir í drengstaula sem hún hafði eitthvað verið að lúlla hjá áður en hún lét sig svo hverfa til Reykjavíkur.

 Jamm ég hringdi í Albert og fyrir einhverja slembilukku

a) var hann í landi (stundaði sjó á þessum árum)

b) svaraði í símann (sem stóð í hálfkláruðu einbýlishúsi í Eyrardal 5, Súðavík.)  og c) var nú alveg til í að koma með mér á ball.

Hann kom svo drengurinn og eins og þeir segja the rest is history.

Reyndar sagði hann mér seinna að hann hefði ekið í gegnum snjóflóð og skafla til að komast til mín og var það mjög tæpt á köflum að hann hefði það. Pabbi hans heitinn van nú víst ekkert svaka ánægður með þetta flakk á honum en ég held að honum hafi fyrirgefist þegar þessi líka flotta tengdadóttir hafðist upp úr krafsinu.

Flugmiðinn til baka til Reykjavíkur var semsagt aldrei notaður og þið þekkið rest.

Nú 12 árum, tveimur börnum og töluverðu veseni seinna sit ég semsagt hér í Osló og pikka þessar línur. Daginn ætla ég að nota til að hætta að REYKJA jamm nú á að taka það með trompi og heita á hana ömmu mína heitina. Ef að hún getur ekki hjálpað mér við að standa mig þá er það ekki hægt. 

Rosalega er hægt að sakna einnar manneskju mikið! Ég vissi alltaf að þetta yrði það erfiðasta sem fyrir mig kæmi og ég gæti ekkert gert í því hún myndi einhverntíman deyja en ég sakna hennar alveg svakalega. Er reyndar hætt að taka upp símann til að hringja í hana en sá dagur líður ekki að ég hugsi ekki til hennar og ennþá finnst mér það rosalega ósanngjarnt að hún skyldi hafa farið og skilið mig eftir. Akkerið í lífi mínu hvarf og mér finnst ég reika um algjörlega stefnulaust.

Hugsa að margt hefði farið öðruvísi ef amma hefði lifað, það hefði aldrei hvarflað að mér að flytja frá Ísó með stelpurnar, hvað þá til annars lands (hef ennþá bullandi samviskubit yfir því að hafa skilið afa eftir í reiðileysi) samt er ég rosalega ánægð og glöð að við skildum hafa rifið okkur upp af rassgatinu og flutt. Það er langt MJÖG langt síðan mér hefur liðið eins vel og mér líður hérna í Osló. Mér finnst borgin æðisleg og frábært að búa í lítilli íbúð, eiga engan bíl og taka ekkert þátt í veraldlegu lífsgæðakapphlaupi af neinu tagi.  Ég hef allan tíma í heiminum til að kaupa mér húsgögn, (sem við seldum öll áður en við fluttum) bíl og þessháttar.

Við erum semsagt að safna fyrir húsgögnum. Jamm SAFNA. Við leigjum íbúðina með húsgögnum og eina sem við eigum hér inni er Ísskápur (keyptur notaður á einhverjum markaði) Örbylgjuofn, sem ég dauðsé eftir að hafa keypt. Eldhúsdraslið sem við fluttum með okkur frá Íslandi + nokkrir nýir diskar og glös. Fötin okkar, sængur koddar og svoleiðis,  tölvan og prentarinn. Og svo eiga stelpurnar sitt hvort rúmið. Þá er það nú upptalið. Og vitið þið hvað? Mér finnst þetta FRÁBÆRT.

Elsku amma mín til hamingju með daginn hvar sem þú ert.

Klem og knús Flotta/flóttakonan

Og hún blótaði!

HÆ hæ þið.

Jamm hún fór á þorrablótsballið konan, sem er nú kannski ekki til frásagna í sjálfu sér nema að ég virðist ekkert gera hérna án þess að búa til úr því ævintýri.  Við semsagt fengum til okkar fólk í fyrirpartí 6 kalmenn og EINA konu. Við semsagt sátum hérna 9 manns og var það fínt. Ekki verra að vera fáar konur (mun meiri athygli).  Mín kona var í flotta síðkjólnum sem hún keypti í Kanada um árið og hefur aldrei faríð í opinberlega áður. Var rosa flott (fannst það meira að segja sjálfri). NEI það eru engar myndir því myndavélin gleymdist heima. Svo var farið á ballið, ég tók sem betur fer gamla Ísó stílinn á þetta og druslaðist í gönguskóm með hælana í veskinu.

Þegar þangað var komið var skipt um skó og anað inn í salinn þar sem Magni Ásgeirsson stóð (skoppaði um) á sviðinu mér til mikillar gleði. "Bíddu nú við átti ekki Skítamórall að vera að spila? Ha þetta er miklu betra." hugsaði ég og byrjaði að djöflast á dansgólfinu. Komst að ástæðunni seinna um kvöldið, söngvari Skímó var sem sagt heima á Íslandi að taka þátt í Euróvision þannig að þeir sem kusu hann áfram TAKK, Magni er miklu skemmtilegri.

Ég þekkti nákvæmlega ENGAN fyrir utan fólkið sem við komum með og það dreifði sér um salinn, nema Albert og Geiri sátu eins og vitar á sama staðnum á meðan hitt liðið minglaði. Af ballinu fara fáar sögur, nema það var rosa stuð og ég dansaði allan tíman. Ballinu var lokið um kl: 02:00 og var þá komin tími til að hugsa sér til heimferðar og vandaðist þá málið. Ég reimaði á mig gönguskóna og við löbbuðum af stað áleiðis niður í bæ.

Við fundnum okkur leigubíl og fórum með honum á Jarnebanetorgið því við vorum alls ekki tilbúin til að láta þetta gott heita. Við lölluðum svo niður á Karl Jóhann og ætluðum að finna okkur pöbb, klúbb eða eitthvað en við fundum Burger king og fengum okkur borgara með öllu tilheyrandi. Þegar við vorum búin að næra okkur þá var klukkan orðin margt ( að norskum standard) og Karl Jóhann að fyllast af fólki á heimleið þannig að við löbbuðum til baka á Jarnebanatorgið (sem að mér skilst að sé aðal dópbæliið í Osló, en ég er svo græn að ekki sá ég neitt eða neinn við einhverja ólöglega iðju ).

Við reyndum við FJÓRA leigubíla en enginn vildi keyra okkur heim, Fyrri tveir vildu að við reyndum við Oslo Cyty bíla en þeir tveir sem við töluðum við frá því fyrirtæki voru nú aldeilis ekki á því að keyra "alla" leið upp í Huseby og settu upp snúð og hentu okkur út ú bílunum. Ok þegar að þarna var komið var ég orðin fjúkandi ill og ákvað að taka næturstrætó heim, vatt mér að hópi Securitas varða sem stóðu á torginu og bað um leiðbeiningar í átt að strætó. Strætóinn þinn fer frá Nationaltheatret sögðu þessi ágætu menn mér og ég saup hveljur.

OK smá útskýringar fyrir þá sem ekki hafa komið á aðal verslunargötu Oslóar Karl Jóhann. Hún liggur á milli tveggja járnbrautastöðva Nationaltheatre og Jarnebanatorget og er helv. löng. (allavegana þegar maður er fullur, í síðkjól og að drepast úr kulda) ca 1,5 kílómetrar samkvæmt Google Earth. En það var lítið annað í stöðunni en að dröslast af stað og það gerðum við hjónin enda orðin tvö eftir á þessum tímapunkti.  Við semsagt örkuðum niður (eða upp veit ekkert hvað þeir segja) Karl Jóhann og að strætóstoppistöðinni á Nationalteatre og skoðuðum áætlunina fyrir næturstrætó og aftur saup ég hveljur, það voru 45 mín í næsta strætó og okkur báðum orðið SKÍTKALT. Eftir smá umhugsun ákvað ég að í staðin fyrir að sitja/standa þarna í 45 mín og frjósa úr kulda þá skyldi arkað af stað heimleiðis, "við getum tekið strætó í Majorstuen (önnur lestastoð á leiðinni heim) hann stoppar þar" sagði ég upplitsdjörf við bóndann og við löbbuðum af stað.  Leið okkar lá upp að konungshöllinni og þar gátum við ekki annað en vorkenn unglingsgreyjunum sem  skipa hinn konunglega lífvörð. Þarna stóðu þeir og króknuðu úr kulda, eina hreyfingin var smá rölt fram og til baka á 5 metra bletti á ca 20 mín fresti.  BRRRR.

Jæja við semsagt komumst að því að það væri fleirum kalt en okkur og við héldum áfram göngunni sem leið okkar lá í gegnum hallargarðinn og upp á Bogstadveien sem er önnur verslunargata og liggur að Majorstuen.  Við löbbuðum og löbbuðum og skulfum og skulfum. Á miðjum Bogstadveien náðum við að húkka leigara sem var til í að keyra okkur heim og hef ég sjaldan verið eins glöð.

 Nú Sunnudagsmorgun rann upp eins og svo oft áður og líkið við hliðina á mér í rúminu var aldeilis ekki tilbúið að fara á fætur hvað þá heldur í kirkjukaffi. Þannig að ég (hetjan) fór á fætur Klæddi og málaði mig, og dreif kökurnar (sem ég hafði vit á að klára á laugardeginum) og Maríu út í bíl og ók sem leið lá í kirkjuna. þar hjálpaði ég við að undirbúa kirkjukaffið, sat og át afganga af þorramat (hangikjöt með rófustöppu og rúgbrauði) og kökur, hjálpaði til við að ganga frá og dreif mig svo heim með tóm föt því að kökurnar mínar kláruðust. Ha ha gott á Albert og Halldóru þeim var bara nær að koma ekki með.

Svona var nú helgin sú.

Kveðja Flotta-Flóttakonan

Ást!

Hæ hæ þið.

Hvað gerir maður ekki fyrir börnin sín?

Þessi spurning hljómaði í huga mér seinnipartinn í gær á meðan hrollurinn skreið upp og niður eftir bakinu á mér. Þannig var nefnilega að Halldóra Margrét rak augun í auglýsingu um KÖNGULÓAR sýningu rétt fyrir jólin og hefur ekki stoppað í tilraunum sínum til að draga mömmuna með sér á þessa sýningu. OK. í gær gafst ég sem sagt upp og fór með henni á  sýninguna. Það getur nú varla verið svo slæmt að horfa á þessi kvikindi uppstoppuð hugsaði ég og beit á jaxlinn. Bjartsýnin hefur verið að drepa mig að halda að kvikindin væru uppstokkuð NEI þau voru SPRELLLIFANDI og ekkert í minni kantinum. Reyndar voru flest kvikindin í glerbúri en alls ekki öll.  Halldóra og stelpan sem vinnu á sýningunni (hér eftir kölluð köngulóastelpan) reyndu sitt ýtrasta til að fá mig til að KLAPPA könguló. Hei þetta eru ekki venjulegar Íslenskar húsaköngulær við erum að tala um stærðar kvikindi sem eru loðin og ógeðsleg.  Það virtist ekki stoppa Halldóru og klappaði hún og potaði í kvikindin.

Hún lagði ekki alveg í að halda á henni þessari en klappaði og potaði í hana af þeim mun meiri eldmóð. Mér fannst ég helv... hugrökk að þora að koma nógu nálægt til að ná þessari mynd. Köngulóarstelpan fullvissaði mig um að,

a) hún (áttfætlan) væri alveg hættulaus

b) hún væri mjög hægfara (frekar þreytt eftir leikskólaheimsókn fyrr um morguninn.)

C) hún væri svo til alveg blind og myndi færa sig frá mér ef ég kæmi við hana.

Já RÆT ég ætla alls EKKI að koma nær kvikindinu en ég nauðsynlega þarf til að halda andlitinu gagnvart dótturinni. Verður maður ekki að ganga á undan með góðu fordæmi og takast á við hræðslu og fóbíur?

Halldóra Margrét var nú ekki á því að gefast upp og með mikilli hjálp frá köngulóarstelpunni var þrýst á móðurina að prófa nú að koma við greyið. "Mamma sjáááððððuuuu er þú kemur bara

rétt svo við hana þá bakkar hún"  Reyndar var það rétt að kvikindið kippti að sér fætinum í hvert skipti sem Halldóra snerti hana.

"Já já kannski næst" svarar mamman hugrekkið uppmálað og veit að þetta eru síðustu dagar sýningarinnar og hún þarf aldrei að koma þarna aftur.

Þar sem við vorum einu gestir sýningarinnar fengum við leiðsögn og fræðslu um hvert kvikindi fyrir sig og verð ég nú að viðurkenna að sumt var nú frekar áhugavert.

Einu kvikindin sem voru hættuleg mönnum voru reyndar ekki köngulær heldur PÍNU lítill sporðdreki og STÆRÐARinnar þúsundfætla Sporðdrekinn banvænn en þúsundfætlan veldur krampaköstum í HEILA VIKU ef kvikindin bíta/stinga þig. (ætla aldrei í regnskóa Amason eða í frumskóga suður Ameríku)  Við semsagt skoðuðum KAKKALAKKA, KÖNGULÆR, ÞÚSUNDFÆTLUR, SPORÐDREKA og ENGISPRETTUR sem kom svo reyndar í ljós að var maturinn fyrir köngulærnar.

Samkvæmt köngulóarstelpuna verða þær að hafa lifandi fæðu til að finna hana því þær eru víst svo til blindar greyin.

TARANTULLAN á myndinni og reyndar allar aðrar þesskonar eru víst ekkert hættulegar, bara mýtur samkvæmt hinni sérfróðu köngulóarstelpu. En ógeðslegar eru þær og RISA STÓRAR. Þetta tiltekna eintak er ca. 13 - 15 cm frá frammenda til afturenda og þá er ég bara að tala um búkinn.

Af öllum köngulóartegundum í heiminum eru ekki nema um 20 stk hættulegar mönnum. Ok verð að viðurkenna að þegar við vorum komnar ÚT var ég nú bara nokkuð ánægð með þessa heimsókn, lærði fullt og já ég kom við kvikindið.  

Bestu kveðjur frá Osló flottakonan/fóttakonan.

Nýjársleti.

Hæ hæ.

Hvað segist?

Er einhver þarna úti?

Jamm nú er ég að bilast svei mér þá. Er alvarlega að hugsa um að fara á þorrablót Íslendingafélagsins í Osló eingöngu til að hitta fólk og kjafta. Humm hvernig ætli það gangi, ég sem er orðin svo félagsfælin á efri árum. Er það bara ég, eða getur það verið að með aldrinum verði erfiðara fyrir okkur (mannfólkið) að kynnast nýju fólki?

Svakalega sakna ég þess að tala við fólk. Verð að viðurkenna að þó ég hafi svo til aldrei farið í heimsóknir og þessháttar þegar ég bjó á Ísafirði, þá hitti ég alltaf stelpurnar í vinnunni og svo hinn og þennan í Bónus, Samkaup o.s.frv. og fékk kjaftaútrás. Nú hitti ég bara búðarfólk sem ég þekki ekki og kjafta þar af leiðandi ekki við.

Þó svo að ég kvarti, þá tek ég ekki upp tólið og hringi í fólk, (ekki að það kosti svo mikið, hringi frítt til Íslands ) þannig að kannski er um sjálfskaparvíti að ræða. Getur það verið? Nýtt markmið: Að hringja í vini og kunningja og kjafta. OK. slúðra svolítið. Kannski áttu von á símtali, hver veit?

klem og knús, Flottakonan/flóttakonan